Anthony Perkins Dr Jekyll And Mr Hyde

Okej, posłuchajcie. Wiem, że to może być trochę kontrowersyjne, ale muszę to z siebie wyrzucić. Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, czy Dr. Jekyll i Mr. Hyde w wykonaniu Anthony'ego Perkinsa jest... trochę niedoceniony? No dobra, bardzo niedoceniony?

Wszyscy znają klasykę. Robert Louis Stevenson, genialna historia o rozdwojeniu jaźni, walce dobra ze złem. Ale filmy... ach, te filmy. Spencer Tracy to klasa, Fredric March zgarnął Oscara. Ale Perkins?

Zapomniany Jekyll

No właśnie, Zapomniany Jekyll. Brzmi jak tytuł jakiegoś taniego horroru klasy B, prawda? Ale coś w tym jest. Perkins, kojarzony głównie z rolą Normana Batesa w Psychozie, wziął na warsztat tę historię w 1989 roku. I co? I cisza!

Owszem, to telewizyjny film. Budżet pewnie nie powalał. Ale to, co Perkins robi z tą postacią, jest... hmm, powiedzmy... intrygujące.

Nie aż tak szalony, jak myślisz?

Zacznijmy od tego, że Hyde w jego wydaniu to nie jakiś potworny mutant. To raczej taki... niegrzeczny Jekyll. Trochę bardziej cyniczny, trochę bardziej skłonny do impulsywnych decyzji. Ale to wciąż Perkins! To wciąż ten sam chudzielec z nerwowym uśmiechem. I to jest w tym najlepsze!

Czy to bluźnierstwo? Może. Ale pomyślcie o tym przez chwilę. Czy oryginalny Hyde musiał być zawsze potworem z krzywymi zębami i nadludzką siłą? A może to bardziej kwestia... braku hamulców?

Perkins pokazuje nam właśnie tę drugą stronę. Hyde, który jest po prostu... mniej uprzejmy. Hyde, który mówi to, co Jekyll boi się nawet pomyśleć. Hyde, który realizuje fantazje, które Jekyll tłumi w sobie przez całe życie.

I to jest, moim zdaniem, przerażające. Bo to znaczy, że Hyde nie jest kimś zupełnie innym. To po prostu Jekyll, tylko bez cenzury. A to już jest coś, z czym każdy z nas może się utożsamić, prawda?

Trochę śmiechu, trochę grozy

Okej, film nie jest idealny. Efekty specjalne trącą myszką. Scenariusz bywa trochę... hm, "telewizyjny". Ale Perkins trzyma to wszystko w kupie. Jego występ jest subtelny, niepokojący i... tak, odważę się to powiedzieć... zaskakująco zabawny.

Bo Hyde w jego wydaniu potrafi być naprawdę śmieszny! Taki czarny humor, wiecie? Trochę jak Norman Bates, tylko jeszcze bardziej bezczelny.

A teraz wyobraźcie sobie, jak Norman Bates wypuszcza z siebie swojego wewnętrznego Hyde'a. Koszmar, prawda?

Dlatego, jeśli kiedykolwiek będziecie mieli okazję obejrzeć Dr. Jekyll and Mr. Hyde z Anthonym Perkinsem, zróbcie to. Nie spodziewajcie się arcydzieła. Spodziewajcie się zaskakująco udanej interpretacji klasycznej historii, okraszonej nutką szaleństwa i... tak, odrobiną Perkinsowskiego uroku.

Może się okaże, że macie rację, mówiąc, że to kiepski film. A może... no właśnie, a może zmienicie zdanie? Zobaczymy!