Sprawdzian Z 2 Części Dziadów Streszczenie

Dziady część II, autorstwa Adama Mickiewicza, to dramat romantyczny, którego akcja rozgrywa się w noc Dziadów. Jest to starosłowiański obrzęd zaduszny, podczas którego żywi wzywają duchy zmarłych.

Akcja skupia się wokół kaplicy. Tam zgromadzeni wieśniacy pod przewodnictwem Guślarza odprawiają obrzęd. Celem jest pomoc duszom, które nie mogą zaznać spokoju po śmierci.

W trakcie obrzędu, przywoływane są różne duchy. Każdy z nich ma swoją historię i prosi o pomoc. Duchy te przedstawiają grzechy, które uniemożliwiają im wejście do raju.

Duchy lekkie

Pierwsze pojawiają się duchy lekkie – Rózia i Józio. Są to dzieci, które za życia nie zaznały cierpienia. Ich grzechem jest to, że nigdy nie zaznały trosk. Dlatego nie mogą wejść do nieba, bo nie znają wartości prawdziwego szczęścia. Proszą o ziarnko gorczycy, symbol drobnej troski, która by im pomogła.

Duch ciężki

Następnie przybywa duch ciężki – widmo złego pana. Za życia był okrutny dla swoich poddanych. Teraz cierpi wieczny głód i pragnienie, a ptaki szarpią jego ciało. Nie może liczyć na pomoc, ponieważ za życia sam nikomu nie pomógł. Jego los jest przestrogą dla innych.

Duch pośredni

Potem zjawia się duch pośredni – piękna Zosia. Była za życia obojętna na miłość. Odrzucała zaloty wszystkich mężczyzn. Teraz nie może ani wejść do nieba, ani zejść do piekła. Musi zawisnąć między ziemią a niebem. Prosi o dwa lata zabawy i radości, które pomogą jej doświadczyć miłości.

Pod koniec obrzędu pojawia się zagadkowa postać. Jest to milczący duch. Na jego piersi widać krwawą ranę. Odpędza go Guślarz. Postać ta wydaje się być związana z dramatycznymi wydarzeniami z przyszłości. Nie reaguje na zaklęcia i wpatruje się w jedną z wieśniaczek.

Dziady część II są studium ludzkich grzechów i kar. Ukazują, że po śmierci czeka nas rozliczenie z naszych czynów. Utwór ten jest także ważnym elementem polskiej kultury i literatury romantycznej.